پایگاه خبری - تحليلی صدای بلوچ - سیما رئیسی، روایت روشن امید و اراده

دختر نابینای بلوچ، در منطقه‌ای محروم خود را به مقطع دکتری رسانده و با تأسیس خیریه آوای روشنایی، زندگی صدها فرد دارای معلولیت و دختر بی‌سرپرست را دگرگون کرده است.

به گزارش پایگاه خبری «صدای‌بلوچ»، به نقل از «عصرهامون» در دل خاک داغ بلوچستان، سیما رئیسی دختری نابینا، اما بینا به امید و انسانیت، امروز یکی از چهره‌های برجسته‌ی حوزه‌ی توانمندسازی افراد دارای معلولیت است.

او نه تنها مسیر تحصیل تا دکتری را پیمود، بلکه با دستان خودش مجموعه‌ای خیریه بنا کرد؛ مرکزی که به صدها نفر از زنان و مردان دارای معلولیت، دختران بی‌سرپرست و خانواده‌های آسیب‌دیده، نوری تازه بخشیده است.

وقتی از شما می‌شنویم که با وجود نابینایی تا مقطع دکتری درس خوانده‌اید، باورمان می‌شود که «خواستن توانستن است». مسیرتان چگونه بود؟
من شهرستان چابهار دنیا آمدم؛ جایی که نابینایی نه فقط یک چالش، بلکه گاهی یک انگ اجتماعی بود. تا هجده سالگی می دیدم و فقط از عینک استفاده می کردم اما رفته رفته بینایی ام را از دست دادم، پزشکان علت آن را آب سیاه و تشخیص دیرهنگام اعلام کردند.

مدتی طول کشید تا با شرایط جدید کنار بیایم ولی به لطف خدا توانستم این محدودیت را بپذیرم و تلاش را از نو شروع کنم. در دانشگاه رشته علوم سیاسی خواندم و موفق به اخذ دکتری در رشته جامعه شناسی سیاسی شدم، در تمام این سال‌ها فقط یک هدف داشتم: اینکه ثابت کنم «ناتوانی جسمی، ناتوانی ذهنی نیست».

ایده‌ی تأسیس مجموعه‌ی خیریه آوای روشنایی از کجا آمد؟
وقتی درس خواندم و به شهر برگشتم، دیدم بسیاری از افراد دارای معلولیت در منطقه حتی جرأت بیرون آمدن از خانه را ندارند. جامعه اغلب آن‌ها را نادیده می‌گیرد.

تصمیم گرفتم جایی بسازم که مأمنِ دل‌های شکسته باشد. آوای روشنایی فقط یک مرکز خیریه نیست، بلکه خانه‌ای است برای آموزش، اشتغال، و اعتماد به نفس؛ جایی که هر فرد بتواند استعدادهای خودش را کشف کند.

ما واحدهای مختلف داریم؛ از بخش توانبخشی و مشاوره روانی گرفته تا کارگاه‌های تولیدی برای زنان سرپرست خانوار. در این کارگاه‌ها صنایع دستی بلوچ، چرم‌دوزی، بافندگی و خیاطی آموزش داده می‌شود و بسیاری از زنان از این طریق درآمد پیدا کرده‌اند. هدف این است که کسی به خاطر ناتوانی یا فقر از چرخه‌ی زندگی حذف نشود.

بخش آموزش در آوای روشنایی گویا بسیار گسترده است. در این زمینه چه برنامه‌هایی دارید؟
بله، آموزش در حقیقت قلبِ مجموعه است. ما دوره‌هایی برگزار می‌کنیم که به افراد کمک می‌کند نه‌تنها مهارت شغلی یاد بگیرند، بلکه «خودشان را باور کنند».

دوره‌های ما شامل اعتماد به نفس و خودباوری، فن بیان و ارتباطات اجتماعی، آموزش موسیقی و آواز برای تقویت روحیه و بیان احساسات، آموزش کامپیوتر، نرم‌افزارهای اداری و طراحی دیجیتال، کارگاه‌های شغلی کوچک برای ورود به بازار کار واقعی است.

در این کلاس‌ها، مربیان تلاش می‌کنند به افراد معلول بیاموزند که محدودیت‌هایشان را به فرصت تبدیل کنند. مثلاً بسیاری از شرکت‌کنندگان حالا در زمینه تایپ متون، آموزش آنلاین، یا تولید محتوای صوتی مشغول به کار هستند.

آوای روشنایی به دختران بی‌سرپرست هم کمک می‌کند؛ کمی از آن بگویید.
در بلوچستان، هنوز دختران بسیاری وجود دارند که به مدرسه نرفته‌اند یا به دلایل خانوادگی ترک تحصیل کرده‌اند. وقتی این دختران سراغ ما می‌آیند، اغلب خجالتی و بی‌اعتماد به نفس‌اند.

ابتدا در کلاس‌های سوادآموزی شرکت می‌کنند تا بتوانند خواندن و نوشتن یاد بگیرند، سپس آموزش‌های هنری یا فنی می‌بینند. بعضی از آن‌ها حالا خودشان مربی شده‌اند و دانش‌آموزان جدید را آموزش می‌دهند. به نظرم این چرخه‌ی آموزش و امید، زیباترین بخش کار آوای روشنایی است.

چرا در مجموعه شما بر موسیقی و فن بیان تأکید زیادی شده است؟
چون انسان برای رشد فقط به مهارت اقتصادی نیاز ندارد؛ باید روحش هم بزرگ شود. موسیقی برای افراد نابینا و دارای معلولیت نوعی زبان رهایی است.

ما کلاس‌های آواز محلی و آموزش سازهای ساده داریم. همین فعالیت‌ها باعث شده بسیاری از شرکت‌کنندگان اعتماد به نفس پیدا کنند و حتی گروه موسیقی کوچک تشکیل دهند. گاهی اجرایشان اشک را در چشم تماشاگر می‌آورد؛ اشکی از تحسین، نه ترحم.

با همه‌ی این تجربه‌ها، آینده را چگونه می‌بینید؟
من آینده را در چهره‌ی همین دختران و پسرانی می‌بینم که روزی با ترس و تردید وارد آوای روشنایی شدند و امروز با سربلندی از توانایی‌هایشان حرف می‌زنند. آینده را دنیایی می‌بینم که در آن، معلولیت دلیل کنار گذاشتن کسی نیست، بلکه انگیزه‌ای است برای خلق راه‌های تازه.

امیدوارم در سال‌های پیشِ رو، آوای روشنایی تنها یک مرکز محلی نباشد؛ الگویی باشد برای شهرها و استان‌های دیگر تا باور کنند تغییر از دل محروم‌ترین نقاط هم می‌تواند آغاز شود. من آینده را روشن می‌بینم؛ نه چون مشکلات کم است، بلکه چون ایمان دارم انسان‌هایی که خودشان طعم محرومیت را چشیده‌اند، می‌توانند قوی‌ترین سازندگان فردا باشند.

چه برنامه‌هایی برای آینده‌ی آوای روشنایی دارید؟
ما می‌خواهیم شبکه‌ای از مراکز مشابه در سراسر سیستان و بلوچستان و حتی دیگر استان‌ها بسازیم. هدفمان این است که افراد دارای معلولیت بتوانند به‌صورت مستقل زندگی کنند.

در حال حاضر، مشغول طراحی دوره‌های جدید در زمینه‌های کارآفرینی دیجیتال، فروش آنلاین، طراحی لباس سنتی بلوچ و بازاریابی اینترنتی هستیم.

همچنین تیم مشاوره روان‌شناسی آوای روشنایی برنامه‌هایی برای تقویت ذهن و کنترل اضطراب در میان جامعه‌ی هدف دارد.

اگر بخواهید با یک جمله پیام خودتان را به مردم منتقل کنید، چه می‌گویید؟
می‌گویم نابینایی پایان دیدن نیست؛ آغاز دیدن با دل است. انسان اگر دلش روشن شود، هر تاریکی را معنا می‌کند. آوای روشنایی صدای همین باور است؛ صدایی که از دل بلوچستان بلند شده تا یادمان بیاورد هیچ‌کس نباید به خاطر تفاوتش در سایه بماند.

انتهای خبر/ https://asrehamoon.ir/vdccs4qs12bq408.ala2.html