به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «صدای بلوچ» به نقل از عصرهامون،شستون پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، بسیاری از روستاهای سراوان با محدودیت شدید زیرساخت‌ها و خدمات مواجه بودند و ارتباط بین روستا و مرکز شهرستان اغلب دشوار یا غیرممکن بود؛ شرایطی که توسعه پایدار را به رؤیایی دوردست تبدیل کرده بود.

راه‌های خاکی و ناهموار، دسترسی به بازار، آموزش و بهداشت را با چالش مواجه می‌کرد و کشاورزی نیز با بهره‌وری پایین و مدیریت سنتی زمین، امکان شکوفایی بالقوه منطقه را محدود می‌ساخت؛ شرایطی که نیاز به تحول بنیادین را آشکار می‌کرد.

پس از انقلاب، نهادهای انقلابی و برنامه‌های توسعه‌ای دولت، زیرساخت‌ها را هدفمند بازسازی کردند و مسیرهای ارتباطی اصلی و فرعی سراوان به‌تدریج به شبکه‌ای پایدار تبدیل شد که مردم روستاهای اسفندک و مهرگان را به مرکز شهرستان متصل می‌کرد.

این توسعه راه‌ها، فراتر از تسهیل رفت‌وآمد بود؛ امکان دسترسی به خدمات آموزشی، درمانی و بازار محصولات کشاورزی فراهم شد و توانمندسازی معیشتی کشاورزان با ورود کارشناسان و تسهیلات دولتی، مسیر رشد و خودکفایی را هموار کرد.

هم‌افزایی میان نهادهای مردمی، نیروهای انقلابی و دولت، موجب شد پروژه‌های عمرانی و طرح‌های کشاورزی نه‌تنها اجرا شوند، بلکه ماندگاری و اثرگذاری داشته باشند؛ تجربه‌ای که نشان داد توسعه واقعی زمانی پایدار است که با حضور فعال جامعه و برنامه‌ریزی دقیق همراه باشد.

نتیجه این رویکرد، کاهش فاصله روستا و شهر، افزایش بهره‌وری کشاورزی، ارتقای کیفیت زندگی و تثبیت جمعیت در سراوان بود؛ تغییری که از دل زیرساخت‌ها و معیشت آغاز شد و به ارتقای امید و امنیت اجتماعی انجامید.

روایت ریش‌سفیدان سراوان و مناطق مرزی، گواه زنده‌ای است بر آنکه انقلاب اسلامی با پیونددادن توسعه راه‌ها و توانمندسازی معیشتی، عدالت را در زندگی روزمره مردم جاری ساخته و مسیر رشد پایدار را تثبیت کرده است.

از معیشت سنتی تا کشاورزی پایدار
صوفی نورمحمد بهرام زهی ریش‌سفید روستای دریدر شهرستان سراوان در گفتگو با پایگاه خبری شستون بیان کرد: روستای دریدر از گذشته‌های دور دارای ظرفیت‌های مناسب کشاورزی بوده است، اما پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، محدودیت منابع آبی، نبود پشتیبانی فنی و فقدان خدمات دولتی موجب شده بود کشاورزی در این منطقه صرفاً در حد معیشت خانوادگی باقی بماند و بازدهی اندکی داشته باشد.

وی افزود: در آن دوران، کشت محصولاتی همچون خرما، پسته، گندم و جو با روش‌های کاملاً سنتی و وابسته به بارندگی‌های فصلی و قنات‌های فرسوده انجام می‌شد و کشاورزان به دلیل نبود تجهیزات، آموزش و نهاده‌های استاندارد، همواره با خطر کاهش محصول و خسارات ناشی از آفات و خشکسالی مواجه بودند.

این معتمد محلی با اشاره به تغییر رویکردها پس از انقلاب اسلامی تصریح کرد: با استقرار نهادهای حمایتی و آغاز خدمات هدفمند در حوزه کشاورزی، شرایط به طور اساسی دگرگون شد؛ کارشناسان به روستاها آمدند، آموزش‌های نوین ارائه شد و مرمت قنات‌ها، توسعه روش‌های نوین آبیاری و تأمین نهاده‌های یارانه‌ای در دستور کار قرار گرفت.

بهرام زهی خاطرنشان کرد: حمایت از مکانیزاسیون، پرداخت تسهیلات کم‌بهره، ترویج کشت‌های مقاوم به کم‌آبی و اجرای برنامه‌های کنترل و مقابله با آفات، موجب افزایش بهره‌وری و کاهش محسوس تلفات محصولات شد و کشاورزی منطقه را از حالت سنتی و پرریسک به سمت تولید پایدار سوق داد.

وی با اشاره به آثار اجتماعی این تحولات گفت: هم‌زمان با ارتقای خدمات کشاورزی، بهبود خدمات بهداشتی و دامپزشکی و حضور تیم‌های سیار درمانی، امنیت معیشتی کشاورزان افزایش یافت و انگیزه ماندگاری در روستا و فعالیت نسل جوان در بخش کشاورزی تقویت شد.

ریش‌سفید روستای دریدر در پایان ابراز امیدواری کرد: با تداوم سیاست‌های حمایتی دولت و تمرکز بر توسعه آبیاری نوین و کشت‌های کم آب‌بر، کشاورزی این منطقه بتواند به الگویی موفق در بخش مهرگان تبدیل شود و نقش مؤثری در تحقق توسعه پایدار و امنیت غذایی ایفا کند.

پایگاه خبری - تحليلی صدای بلوچ